Huize Pluis

8 mei

Sjonge, dat koninginnedag zo inspirerend kon zijn...! Geweldig. Eerst kwam er al een mailtje van Johanna Neerken. Zij wilde op de markt het Wilhelmus gaan spelen en de opbrengst zou voor Huize Pluis zijn. Afgelopen week kwam ze inderdaad met haar vader aan de deur om een envelop te overhandigen. Johanna had €18,- opgehaald met haar muziek! Ik krijg daar kippenvel van. Johanna, nogmaals heel hartelijk bedankt!

Maar dat was het nog niet. Deze week kwamen ook nog Mirella en haar dochter langs voor Corneel en Madelief, inmiddels omgedoopt in Tim en Saar. Ook zij hadden op de koninginnemarkt geld verzameld voor de konijnen. Een deel ging naar het nieuwe hok en de rest werd in een plastic zakje overgedragen voor de castratie van Corneel en als donatie. Het was €120,- in totaal! Ik weet dan echt even niet wat ik moet zeggen en ben dan echt ontroerd.

Maandag was trouwens een gekke dag. Maar liefst 3 nijnen kwamen er binnen waarvan 2 zeker gedumpt. Bij Ginny wist ik het nog zo net niet. Toch maar twee weken vasthouden dan. Nou, zolang hoefden we idd. niet te wachten. De volgende dag kwam een dolgelukkig baasje haar alweer ophalen. 

Marjo, onze vrijwilligster, was met de kat en cavia bij de Dierenarts en werd prompt aangesproken door de assistente. Zij hadden die ochtend een konijntje binnengekregen van zo'n pakweg 4 weken met een lam pootje. Gevonden op straat. Of zij iets wist voor de dreumes....? 5 Minuten later kwamen ze binnen. Wat een dropje!

Kleine Nelis is levendig, nieuwsgierig en eet als een bouwvakker. Hij redt zich prima met zijn "aanhangsel" en hupt vrolijk rond. Alleen zijn Binkies (vreugdesprongetjes) zien er een beetje vreemd uit, maar hij maakt ze wel. Over een tijdje, als hij gecastreerd kan worden, wordt er ook meteen gekeken of het wellicht zinnig is het voetje te amputeren. Het hangt er nu slapjes bij. Marjo heeft de kleine man nu tot die tijd onder haar hoede genomen, maar het zou ook nog kunnen dat hij over een paar weekjes bij de kleintjes van Dolores kan gaan logeren, als Mama Dolores eenmaal geplaatst kan worden als zij zonder haar kunnen. Marjo heeft intussen ook al een paar mooie foto's van de kleine man gemaakt.

Hier zien we Nelis met het pootje opzij omhoog steken.

... maar vaak ligt het ook voor hem uitgestrekt. Wat je hier ziet is zijn achterpootje.

Maar doorgaans ligt hij gewoon heerlijk relaxt midden in de kamer, als hij niet rondrent.

Diezelfde dag kwam er ook nog een telefoontje van iemand die in een volkstuinencomplex een tam konijn had gevonden. Of die mocht komen. Natuurlijk en dus kwam toen ook nog Bahati binnen. Arme kerel. Helemaal geel is hij. Ondergesproeid door de wilde konijnen of afkomstig uit een behoorlijk goor hokje. Maar een echte vent. Gezien zijn balletjes en nageltjes is hij nog jong, hooguit 1 jaar.

Elsbeth, die hem kwam brengen, had een petje uit Kenya op. Aangezien ik 4 jaar in Kenya heb gewoond en allebei onze zonen daar zijn geboren, was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Wat blijkt: Elsbeth heeft er 12 jaar gewoond en dat was leuk herinneringen ophalen. Nou ja, dan kom je al gauw op een naam uit het Kiswahili, de taal die in Kenya gesproken wordt. Bahati betekent Geluk en geluk had deze mooie jongen gehad dat hij gevonden was door Elsbeth die het beste met hem voorhad.

Gisteren is hij gecastreerd en uit voorzorg wordt hij nog behandeld tegen ongedierte. Oppakken vindt hij echt een gruwel maar voor de rest is hij heel lief. Hij loopt nog wel weg voor je handen maar zal echt niet grommen of aanvallen. Deze vent verdient echt een goed thuis waar hij het vertrouwen in mensen kan krijgen. Maar zie, al snel is hij gereserveerd, dus dat gaat goedkomen.

Dinsdag werd dus Ginny opgehaald door de eigenaar, maar tegelijkertijd had ik een telefoontje gemist van een meneer die afstand wilde doen van een jong konijntje wegens allergie van de dochter. Toen ik hem terugbelde bleek hij het beestje alweer terug te hebben gebracht naar de winkel, in de vaste overtuiging dat zij daar ook in goede handen was. Ik weet wel beter maar zei niets tegen de goede man en nam meteen contact op met die winkel. Zij vonden het prima als ik mij erover zou ontfermen want idd gaan daar de teruggekomen konijntjes terug naar de fokker. Wat die er verder mee doet belooft meestal niet veel goeds voor het betrokken konijntje, want zo'n fokker kan er verder ook niets mee.

En zo kwam Amber in de opvang. 13 weken jong, een lief, tam en levenslustig voedstertje dat gedoemd was veel te jong te eindigen als slangenvoer of iets dergelijks fataals. Nu heeft zij nog een goed leventje voor zich bij een goede baas en aan de zijde van een leuk ex-rammetje. Voor minder doen we het niet!

Intussen loopt Betsy nog steeds rond door de woonkamer en blijkt niet alleen niet bang te zijn voor de hond, maar ook nog positief geïnteresseerd in Loulou, onze poes. Nadat zij al eens de hondenmand had ingepikt van Gaudi, onze kooiker, pikte zij nu ook zijn kleedje op de verwarming in...

... maar nu dus ook nog mijn schoot, die eerst voorbehouden was aan de kat. Maar Betsy is de beroerdste niet. Loulou, die een eindje van ons af op dezelfde bank was gaan zitten kreeg ineens gezelschap. Betsy maakte een mooie sprong en landde pal naast Loulou.

Loulou kijkt even met een schokje op maar blijft rustig op haar plekje. Zelfs als ik opsta worden ze er beiden niet warm of koud van en ik kan op mijn gemak nog wat foto's maken van de voorkant. 

Het enige dat Loulou een beetje eng vindt is kennelijk als Betsy haar snoetje in haar richting draait om te snuffelen. Dan draait ze haar kopje veiligheidshalve even iets opzij.

Maar voor de rest zitten ze heerlijk een hele tijd bij elkaar.

Je zou zo zeggen: die is toch niet ziek? Maar een feit is dat ze nog steeds niet eet. Ze knabbelt af en toe op een strootje, een enkele keer wil ze een paar druppels dwangvoeding doorslikken en ze drinkt wat uit een bakje. Voor de rest leeft ze praktisch op medicijnen. Dit meisje begint me na te staan. Ze is leuk, lief en laat zich alle injecties zonder morren welgevallen. Voor de dwangvoeding verweert ze zich wel maar ze zal niet grommen of bijten en verder vind ik dat eigenwijze karaktertje van haar alleen maar heel erg leuk. Ik hoop dan ook van ganser harte dat er nog een ommekeer komt en dat ze weer gaat eten. Afgevallen is ze inmiddels wel, maar dit was nou ook weer niet de bedoeling.